Ik zit aan de eettafel bij de oma van mijn (ex-)vriendin. Het is zondag, omadag. Of ik ook mee wilde gaan, dat vindt ze zo leuk. Vooruit, als die ouwe prei dat op prijs stelt… Ik hoef niemand uit te leggen dat bezoeken aan opa’s en oma’s geen knalfuiven zijn als je puber bent. Om de tijd te doden, draagt grootje nota bene zelf een oplossing aan. “Laten we bingo spelen”, stelt ze enthousiast voor. “Er ligt nog wel wat leuks in de kast. Daar maak ik prijzen van.” Denk aan zeepjes, rolletjes Mentos en dat soort spul. Prima. Bingo, mijn kaart is vol. Ik verheug me op een scheepslading Werther’s Original, een zak Jersey’s of een overjarige chocoladeletter. Maar nee, oma loopt naar haar slaapkamer en roept onderwijl dat ze iets heeft gevonden wat van haar overleden man is geweest. Ik voel een even sentimenteel als ongemakkelijk moment aankomen. Doelt ze wellicht op zijn gouden zegelring? Of krijg ik het horloge wat grampeer tot zijn laatste adem droeg en zo koesterde? Ik wacht gespannen af. Dan komt oma met een langwerpig doosje aanzetten. “Hier, dit is je prijs.” Ik maak de verpakking open en haal een merkwaardig voorwerp tevoorschijn. Driewerf dankjewel oma, echt, bedankt! Bedankt voor de neushaartrimmer die je man nog in z’n fok heeft gestoken.