Mijn eerste studentenhuis was vergelijkbaar met de keuken van een chinees restaurant. Er lagen ook dooie en levende beestjes op het aanrechtblad en liever at je er niet. Deze smeerboel bracht mij inspiratie.

Op een katerige vrijdagmiddag besloot ik mijn vieze lijf schoon te spoelen onder de douche. Zonder slippers moest je deze biotoop – mieren, planten en schimmels – absoluut niet betreden. Tenzij je er van hield om voetzoelkanker te krijgen. Een ex van een huisgenoot wandelde een keer op blote voeten door het huis. Sterker nog, zij droeg in de zomer geen schoenen. Godhemeltjelief, zou ze nog kunnen lopen? Maar goed, het putje in de badkamer raakte iedere keer na het douchen verstopt. Haar van alle delen van het lichaam, tarrels groter dan de gaatjes in het putje en nageltjes waren de boosdoeners. Na een wasbeurt veegden ik en de andere vuilpeuken in het huis, met de voet de troep van het putje onder de wasbak. Opgeruimd staat netjes, of zoiets. Binnen enkele weken lag er genoeg nat haar om een berenpak van te maken. Weggooien deed ik het niet. In plaats daarvan schraapte ik de haarbal met veger en blik bij elkaar, stopte het in een glazen spaghettibus en zette die terug in het keukenkastje. Uit angst voor een chemische reactie met de directe dood tot gevolg, heb ik deze opgepotte haarsoep enkele weken laten rusten. Toen ik later tijdens het koken naar een potje zout zocht, trof ik per ongeluk de beslagen bus aan. Ik kon het niet laten om er eventjes aan te ruiken. Ik kan jullie vertellen dat ik liever een week lang non-stop trappen in mijn ballen krijg, dan hier ooit nog eens aan te sniffen. Ik heb er een chronische snotneus aan over gehouden.

Op een zekere dag vertelde een huisgenoot van me dat we ons gaarbakken stulpje moesten verlaten. Beunhazen van de huisbaas wilden de boel namelijk opknappen (volgens mij is het nu, twee jaar na dato nog niet af) en dat ging met ons erbij niet lukken. Balen, natuurlijk. Om de klusjesmannen een maagomkerend moment te bezorgen, haalde ik de haren uit de bus, stopte ze in de doorzichtige verpakking en zette ze pontificaal op mijn vensterbank. Een beter idee was om de rans in de pot laten zitten, maar soi. Een aantal weken na mijn afgruwelijke daad, nam ik met een vriend van me de stand van zaken in ons half verbouwde huis op; we hadden de voordeursleutel nog. Wat zag ik; die klusboeven hadden de haren uit het doosje gehaald en weggegooid. Waarom niet alles tegelijk wegknikkeren, mafkezen? Ik hoop dat ze een beroerte kregen toen ze het doosje openmaakte.

In het huis waar ik nu woon raakt het doucheputje ook regelmatig vol met haar. Omdat ik met drie lieve meisjes leef, heb ik de rotzooi netjes in de prullenbak gegooid. Ik wilde ze niet confronteren met mijn en hun  afgeknipte schaamhaar. Waarvoor dank, hoop ik.